Διαστασιολογηση Σε Στρέψη - Γενικά
Εικόνα 5-1:Δοκός σε άμεση στρέψη λόγω μονόπλευρης πλάκας προβόλου
Η στρέψη σαν στατική ένταση, διακρίνεται σε Άμεση Στρέψη και σε Έμμεση Στρέψη.
Στην Άμεση Στρέψη, οι στρεπτικές ροπές είναι απαραίτητες για την ικανοποίηση των συνθηκών ισορροπίας του συστήματος. Τα στοιχεία επομένως που στρέφονται και αυτά που κάμπτονται, με σκοπό την εξισορρόπηση των στρεπτικών ροπών, πρέπει να οπλίζονται έτσι, ώστε να αντέχουν τα μεν τις στρεπτικές ροπές, τα δε τις καμπτικές.
Στο σχήμα δίπλα φαίνεται μια κλασική περίπτωση άμεσης στρέψης δοκού, όπου η πλάκα βρίσκεται μόνο από τη μία πλευρά της δοκού, σε πρόβολο.
Η στρεπτική ένταση είναι πολύ ευαίσθητη, επειδή είναι ισοστατική καταπόνηση, δηλαδή δεν έχει δυνατότητα ανακατανομής της έντασης και κάθε αστοχία είναι άμεση. Κατά τη διάρκεια κατασκευής του έργου, είναι πολύ πιθανό η ισοστατική καταπόνηση να είναι διπλή, δηλαδή να υφίσταται όχι μόνο λόγω της καθ’ αυτής στρεπτικής καταπόνησης της δοκού, αλλά και λόγω της καμπτικής καταπόνησης των υποστυλωμάτων στα οποία στηρίζεται η δοκός, όπως συμβαίνει και στο παραπάνω σχήμα. Η διπλή ισοστατική λειτουργία δημιουργείται κατά τη διάρκεια κατασκευής του σκελετού, εφόσον αφαιρεθούν τα κατακόρυφα στηρίγματα των καλουπιών της πλάκας έστω και για λίγο πριν την ολοκλήρωση και του πιο πάνω ορόφου. Επειδή η ιδιαίτερη αυτή στατική συμπεριφορά δεν είναι συνήθως κατανοητή από τους τεχνίτες, υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος από συνδυασμένη αστοχία στρέψης-κάμψης, εκτός και αν έχει υπολογισθεί και οπλιστεί η κατασκευή γι’ αυτό το ενδεχόμενο, πράγμα που συνιστάται θερμά σε όλες τις περιπτώσεις. Στους στατικούς υπολογισμούς, ο φορέας υπολογίζεται ολοκληρωμένος, δηλαδή συνήθως το υποστύλωμα συνεχίζεται προς τα πάνω και στηρίζεται σε πλέγμα δοκών της επόμενης στάθμης. Μετά την ολοκλήρωση επομένως της κατασκευής του σκελετού, η καμπτική συμπεριφορά του υποστυλώματος γίνεται υπερστατική και η καμπτική ένταση που δημιουργείται λόγω της κάμψης της δοκού, ανακατανέμεται.
Η Έμμεση Στρέψη εξετάστηκε στο Β’ τόμο και το συμπέρασμα ήταν ότι οι ελαστικές ροπές στις στηρίξεις πλακών και δοκών αμβλύνονται με τον χρόνο λόγω ερπυσμού και συνεπώς η ευνοϊκή επιρροή τους στις ροπές των ανοιγμάτων παύουν να ισχύουν. Συνεπώς συνιστάται να μη λαμβάνονται υπόψη οι έμμεσες ροπές στρέψης, οι οποίες όμως στο βαθμό που μπορεί να αναπτυχθούν, αντιμετωπίζονται από τον EC2 με έναν ελάχιστο κατασκευαστικό οπλισμό, στις μεν δοκούς με συνδετήρες, στις δε ακραίες στηρίξεις των πλακών με αρνητικό οπλισμό. Στον EC2 §6.3.1(1)P & (2) περιγράφεται με σαφήνεια το θέμα αυτό.